UPDATE 13-02-2026
Meko heeft al grote sprongen voorwaarts gemaakt in zijn herstel, zijn huid ziet er al veel beter uit en zijn oogjes gaan traag maar zeker ook de goede kant uit. Hij is een fitte, actieve, speelse senior! Zijn beste vriendin is een (opvang)pup, met haar speelt hij heel graag touwtje trek, met een balletje en sprintjes in de tuin daar draait hij zijn pootje niet voor om. Een andere hond is een must voor deze jongen want hij geniet echt van hun aanwezigheid. Wandelen aan de lijn kent hij totaal niet, dat is iets wat nog moet opgebouwd worden dus een tuin is ook wel een must in zijn toekomstige thuis.

Meko en Pipo hebben we vlak voor Kerst gered uit een dodenstation. Twee kleine zieltjes, vergeten in een kille kooi waar nauwelijks nog naar werd omgekeken. Het is zo intens triestig dat woorden gewoon tekortschieten.

Ze kwamen met ons mee, en dan werd de ernst van de situatie pas echt duidelijk. Het brak ons hart om hen zo te zien. Ze waren ellendig mager, door en door verkleumd door de koude en de nattigheid. Hun vacht verwaarloosd, hun lichaampjes uitgeput en allebei ernstig ziek. Hoe ze nog leefden, weten we niet. maar leven deden ze. En dat was genoeg om te blijven vechten.

Ze konden gelukkig snel in opvang, zodat ze konden aansterken, en werden opgevolgd in onze kliniek. Daar begon een lange, zware weg. Een eindeloze lijst van kwaaltjes en ziektes kwam aan het licht, beiden zijn ook Leishmania positief, maar we zijn eraan begonnen, stap voor stap, met alles wat we in ons hebben. Ze zijn er allebei erg aan toe. zo kwetsbaar, zo broos.

Meko is een ouder, zwart hondje. Zijn oogjes vol met etter - waardoor hij haast niets meer kon zien - en zijn oortjes waren aan het rotten. Wonden bedekten zijn kleine lijfje en hij stond zwak op zijn pootjes. Een oudje dat (veel te) lang vergeten werd.

Pipo is nog zo'n klein sukkeltje. Hij was uitgedroogd, heeft nauwelijks nog spieren, en amper kracht om te blijven staan. Hij is niet gewoon mager, maar graatmager – vel over been. Hij is een dankbaar hondje, maar zo moe. Hij slaapt veel en eet slecht. 

De weg die voor hen ligt is lang en zwaar, en eerlijk. We weten niet of ze het zullen redden. Maar wat we wél weten: ze worden elke dag opgevolgd door onze dierenarts, met liefde verzorgd, gedragen en vastgehouden door mensen die niet opgeven. Ze hebben vooral tijd nodig. en een beetje geluk.

Duimen alsjeblieft voor Meko en Pipo - ze verdienen zó hard een kans!