Een 5 jaar geleden kwam Coque in ons leven, bij zijn vorige baasje lukte het niet echt. Al vrij snel werd duidelijk dat hij zich bij ons wel super voelde. Hij werd 1 met de familie, en ontpopte zich tot een fantastische hond.
De liefste, de zachtste, de braafste. De dikke vriend van de kleinkinderen en van zijn hondenvriendinnetje Rondala.

2 weken geleden moest hij af en toe overgeven, kreeg soms rillingen maar verder bleef hij onze vertrouwde Coque. Dus toch maar naar de dierenarts op 1 april. En plots stond heel onze wereld op zijn kop, en het was geen slechte 1 aprilgrap. Na uitgebreide onderzoeken het verdict: een buikje vol kanker, helemaal uitgezaaid. Dat hij verder niet aangaf dat hij erge pijn leed kon de dierenarts amper vatten.

Iedereen kwam afscheid nemen en iedereen huilde tranen met tuiten, want hoe oneerlijk kon dit zijn, amper 7jaar.
Het definitieve afscheid zelf was sereen want ik wilde niet dat hij mijn tranen zag, want dat was voor hem altijd moeilijk! Ik moest maar 1 traan laten of hij bleef aan mijn zijde tot ik me beter voelde. Wie troost mij nu mijn lieverd nu ik haast ontroostbaar ben.

Slaap maar zacht mijn krullenbol, kan alleen maar hopen, bidden dat we elkaar ooit weer zien, en al de mooie herinneringen blijven voor altijd in mijn hart.


Nancy en Wim