Lowieke, before Safari

Lowieke, before Safari

December 14, 2017 21:00
Via dit mailtje een beloofde update van Lowieke (vroeger Safari).
Lowieke is bij ons gekomen op 28 oktober 2012, meteen een spannend moment, wachten aan de luchthaven, uitkijken naar het nieuwe gezinslid.
We wisten dat het een actieve hond was, maar het was toch even slikken toen we hem zo hyperactief uit de reisbench zagen springen. Iedereen en alles werd ook meteen ondergeplast.
Toen wisten we al dat er wel veel werk aan was. Dit was duidelijk een dominante hond. Ging dit wel lukken met onze kleine tuin?
En thuis zat er een Rottweiler op hem te wachten, zou dit wel goedkomen?
Thuis lieten we de 2 honden tijdens een wandeling kennismaken en dat verliep wonderwel heel goed, wat gesnuffel bij elkaar en de vriendschap was gesmeed, zo dachten we tenminste.
Eenmaal in huis mocht Lowieke ook meteen in de mand van ons Lubbe, de Rottweiler, we maakten sprongetjes van plezier.
Omdat dit zo vlot verliep lieten we de bench van Lowieke bij het slapen gaan dan ook open, want echt graag opgesloten zat Lowie niet graag. Dat was echter geen goed plan want die nacht sloeg ons hart wel plots heel snel, we hoorden heel veel gegrom, en dachten dat ze aan het vechten waren. Gelukkig was het allemaal veel geblaf en geen gebijt maar de bench is vanaf toen toch maar een tijdje toe gegaan.
Gelukkig bleef het bij die ene keer. Vanaf dan ging het dag per dag wel beter en leerden ze samenleven.
Ook het hyperactieve kantje van Lowieke blijkt reuze mee te vallen. Eigenlijk is het net een heel rustige hond, lekker genieten in het zonnetje en af en toe eens achter een balletje lopen, een lange wandeling maken, meer moet dat niet zijn.
Je zag wel aan Lowieke dat hij het leven in huis niet gewend was. Hoewel hij heel snel zindelijk was, tweemaal een kakje ’s nachts en een paar plasjes, meer had hij niet nodig om te beseffen dat je dat buiten moet doen.
Maar echt verwittigen dat hij buiten wou, dat heeft wel een hele tijd geduurd.
Ook zag je dat hij knuffels niet kende, of een snoepje was hem ook vreemd.
Als je een been in zijn mand legde, keek hij ernaar en wist niet goed wat te doen, het liefst van al wou hij het begraven, ik wil niet weten wat er allemaal in onze tuin nog begraven ligt J
Eens je het been bijna letterlijk in zijn muil duwde begon hij er pas met heel veel smaak van te snoepen, enorm aandoenlijk om zien.
Ook alle speeltjes moesten in zijn mand liggen, ook al kon hij er dan zelf niet meer bij, die speeltjes moesten en zouden in zijn mand liggen.
Een knuffel hoefde niet zo, hij begon wel alle plekjes in huis zo wat te verkennen, de zetel, mag ik daarin? Dan kon hij zo fier kijken en glunderen als dat mocht.
En beetje bij beetje kwam dan toch de toenadering, bleken die knuffels toch wel fijn, en nu is het zo ongeveer de grootste knuffelaar die je je kan inbeelden, altijd wilt hij tegen je aanliggen.
Het is echt een hond die tijd nodig heeft gehad om te beseffen dat hij hier voor altijd mag blijven, eten en snoepjes verstoppen hoeft niet want ik krijg er heus wel genoeg en niemand neemt het van me af.
Speeltjes kan ik heus wel delen want er zijn er genoeg, en knuffels krijg ik ook in overvloed. Ik moet zeggen dat dat heel lang geduurd heeft vooraleer hij die klik gemaakt had.
Ook hebben we lang gesukkeld met zijn eten, hij gaf regelmatig over en je zag dat hij zich niet goed voelde, en op sommige momenten liet hij zijn urine lopen, dus we dachten echt dat er iets aan de hand was.
Na een aantal doktersbezoeken waren we niet echt wijzer geworden, dus zijn we wat beginnen zoeken naar de beste voeding voor hem en hadden we druppels gekregen tegen de incontinentie.
Dat ging wel beter, maar we zijn beginnen beseffen dat het meer een stressgerelateerd probleem was. Lowieke had er meer last van als er veranderingen waren, als er nieuwe mensen of honden op bezoek kwamen, als we op reis gingen, enz..
Dus daar proberen we nu rekening mee te houden. Lowieke is duidelijk een hond die zich enorm stoer probeert voor te doen door te gaan blaffen naar andere honden of in nieuwe situaties maar eigenlijk een heel klein hartje heeft..
Ook een kantje dat we hebben geleerd is dat Lowieke zich liefst in zijn kleine cocon verschuilt. Over zijn bench moet een dekentje, anders slaapt hij er niet in, hij slaapt liefst ook bij ons in bed onder de dekens, en buiten gaat hij zich onder de hoes van de tuinmeubels verstoppen om een dutje te doen.
Ik kan nog uren doorvertellen over Lowieke, elke dag beleven we samen en maken we ook samen dingen mee, meestal kleine dingen, zoals een fijne lange wandeling of een hemels enthousiaste welkomsknuffel bij het thuiskomen van het werk.
Zonder ons Lowieke konden we vanaf dag 1 niet meer, we waren meteen verliefd, en nog elke dag kunnen we hem met veel liefde bewonderen, fier omdat hij het zo goed doet, blij omdat hij er is.
We duimen dan ook dat ACE nog heelll lang mag en kan doen wat het nu doet voor al die honden zoals ons Lowieke.
Voor jullie heeft Lowieke alvast zijn beste kostuumpje aan getrokken om op zijn manier te zeggen: MERCI MERCI MERCI!!!

Heel veel groetjes en vooral de moed en hoop erin houden,

Mira en Tom en Lowieke

Help de honden en geef...

doneren

De website van ACE | SHIN maakt gebruik van cookies.