Terug van het dodenstation,... We hebben 43 hondjes, en 22 katjes gered,...

Terug van het dodenstation,... We hebben 43 hondjes, en 22 katjes gered,...

June 18, 2020 18:03

Het was een lange en emotionele dag,… We hebben vreselijke momenten ervaren,… Het contrast tussen mensen die hun leven zouden geven voor een dier, en diegenen die het leven van een dier zonder nadenken en zonder moeite kunnen afnemen is te groot,…


Toen we aankwamen keken honderden ogen ons aan van alle kanten, de ene ging hard blaffen, de andere keek een andere kant op, wetende dat het toch geen zin had. Wij wilden een verschil maken voor hen allen en dat kon niet, dat wisten we op voorhand,… Daarom is naar een dodenstation een afschuwelijke taak,… Maar als we allen weg kijken en het niet aandurven, dan zaten ze er vandaag nog,…


Ik ging dit keer op pad met Victor, Noelia, en Carla, mensen die net als wij door een vuur gaan voor een leven, wat altijd de moeite waard is, een wereld die gered kan worden,… Geweldige mensen,… die bestaan nog,...


Door de lange rijen heen lopen met al die viervoeters die mee willen,… We hebben eerst de grootste sukkelaars eruit gehaald, want die wil ik redden, daar leef ik voor,… Zij zijn zeker opgegeven, een gezonde mooie hond heeft toch nog altijd een kans, al is dat hier in het binnenland van Spanje een waterkans,...


Wij willen graag elke dag een van deze ter dood veroordeelden als Dagboek zetten,... 43,... En dan onze poesjes,… Ik ben in contact met een van de staalharde kerels daar, die de moeite wil doen de verhalen achter elke hond in de mate van het mogelijke te geven. Ik hou ervan te weten waar ieder vandaan komt, welk levensverhaal elk met zich mee draagt, net als wij mensen,...


De mooie en kleine hondjes, waren per toeval allemaal gereserveerd,… Het mini Yorkietje in de badkuip in zijn eigen vuil,… was hun eigen hondje,… en, en,… Nog zoveel meer wat ik niet neer ga schrijven want dat heeft geen zin,… Het staat op ons netvlies gebrand en we zullen gisteren nooit vergeten,… Nooit,… Want het was een dag vol emoties, vol gebeurtenissen,...


We gaan ons verhaal verspreiden over verschillende dagen, het is teveel om in een keer neer te schrijven. Maar hier komen al enkele échte rescue hondjes, die, als wij ze niet mee namen, een vreselijke dood zouden sterven,… Want hier ben je vergeten en heb je nooit bestaan, en daar willen wij net het verschil maken,… Om diegenen een kans te geven,… En ja, deze sukkelaars brengen zeker kosten met zich mee, dat weet ik, maar laat ons samen zoeken naar de middelen dit aan te kunnen,...


Wij maken de naam van geen enkel dodenstation bekend, wij helpen daar waar weinig hulp is, en wij willen blijven redden, we houden ons aan het redden van deze viervoeters,… Hier in Spanje is een dodenstation heel normaal, zij zijn Heer en Meester, en wij mogen blij zijn dat we daar mogen redden. Het gaat in tegen alles waar ik voor sta, je moest eens weten hoe, maar we blijven kalm en slikken,… In het belang van diegenen die geen stem hebben maar wel een recht op leven,...


Vandaag beginnen we met de eerste hond die me enorm heeft aangegrepen,...


Bobine,… Ze deed me denken aan onze geredde Bob, nu gelukkig en wel, maar ook ooit gedumpt als een stuk vuil,… Toen ik Bobine zag liggen in de vuile smerige kooi, haar oogjes vol met etter, haar skeletje tegen de harde wand aan, geen doekje, noch kussentje,... Ik ging dichterbij,… Ze keek me met die meest trieste oogjes aan, wazig, zonder ook maar een teken van wat ook,… 


De staalharde, stoere man die er werkte vertelde me dat ze hier zo al 4 maanden lag,… "4 maanden, 't is een brave, maar die moet ge niet mee nemen, want ze is dat hier nu gewoon”,… en toen heb ik hem gezegd, ik neem haar mee,… Victor heeft Bobine in zijn armen genomen en in onze bus gedragen, haar lijfje onderging het gewoon, want ze kon niet meer,… Het kon haar allemaal niet meer schelen, maar toen ze het zachte dekentje onder haar lijfje voelde gingen de oude oogjes zachtjes dicht,…


Ze ging mee, deze morgen vonden we haar in haar eigen vuil,… Ze lag erin, en is er slecht aan toe, dat staat vast,… Vandaag is ze al naar de kliniek, de dierenarts gaat haar nakijken en als het zo is dat Bobine echt niet meer kan, dan laten we haar in alle rust gaan,… Het is beter in onze armen te sterven, dan daar te creperen in de volle zin van het woord,...


Waarom was Bobine niet ingeslapen? Omdat er plaats genoeg was,… Bobine kreeg nooit enige verzorging, want ze was oud, punt.


Hier is ons Bobine,…


Hoe vaak zal ze aan haar baasje gedacht hebben waar ze trouw aan was, haar leven lang? 

Hoe vaak zal ze gedacht hebben, waar ben ik terecht gekomen, waar,...? En gehunkerd hebben dat baasje terug kwam,…

Dag na dag, maand na maand,… 

Tot haar lijfje niet meer antwoordde aan de wil om verder te gaan,… 

Tot haar oogjes niet meer konden zien waar ze was,…

Tot haar eigen eer plaats maakte om maar in haar eigen uitwerpselen te liggen,…

Tot haar maagje maar beter leeg bleef dan nog verder te vechten,…

Hoe vaak, hoe vaak,…


Tot gisteren,… Zijn we te laat?  Wat kan het haar nog schelen,…

We doen wat we kunnen maar als het niet meer gaat, dan begrijpen we Bobine,… En hoe,...

Help de honden en geef...

doneren

De website van ACE | SHIN maakt gebruik van cookies.