Pitou, dit kan toch niet waar zijn!

Pitou, dit kan toch niet waar zijn!

March 25, 2017 19:39

Ik hoorde mijn baasje aan de telefoon vertellen dat we moesten verhuizen naar Jaen door zijn werk als politieagent. 
Het hele gezin moest mee verhuizen, dus ik ook, zo dacht ik!
Die avond gingen we naar La Cala en we wandelden door de straten, lekker gezellig met onze kindjes.
We gingen een terrasje doen en ik kreeg als altijd een lekker koekje. Toen kwamen er twee dames aan onze tafel staan.
Ze begroetten me, streelden mijn koppie en vroegen wie en hoe ik was. Ik likte elk van hen en draaide een vrolijk rondje 
omdat het zo gezellig was. Ze noemden me een scheetje, een schatje en hoe kan je het over je hart krijgen hem af te staan!
Ik begreep het niet zo goed en bleef maar op en neer kopjes geven, tot mijn baasje me overgaf in de handen van 
de vreemde dame. Ik dacht: "Oh, wat doet ie nou? Komt vast wel goed. Hij is zo trots op me dat ie me even laat zien."
Ik kreeg lieve kusjes en lieve woorden, maar ik ging mee met hen en baasje bleef achter! Rosa, onze jongste dochter 
streelde me nog, huppelde even op en neer en ging verder de nacht in.
Wat gebeurt er?
Ik werd in een auto gezet en naar een plaats gebracht met een hels lawaai van honderden blaffende hondjes.
Waar ben ik? Wat gebeurt er? Waar is mijn gezin? Wat nu?
Ik kreeg het benauwd en werd bang, zette me schrap want dit kon niet. Waar zijn mijn baasjes?
Ik werd met een warm dekentje in een nachtkooi gezet, kreeg nog een knuffel op mijn koppie en toen werd het stil …
Het blaffen ging stilaan over in een diepe stilte, de nacht wad donkerder dan ooit en ik begreep niet wat me overkwam.
De dag nadien werd ik tussen andere hondjes gezet die me vertelden waar ik was. Ik ben er het hart van in. 
Mijn grote ogen kijken angstig om me heen, mijn leven is ingestort. Ik weeg amper 5 kg maar toch werd ook ik
gedumpt, ik dacht dat dit mij nooit overkomen zou...

Help de honden en geef...

doneren