Het was vroeg dag vandaag. De kleine Romy heeft iets beter de nacht door gebracht, maar toch moesten we een keer of vier in de nacht opstaan omwille van de zware bronchitis.
We waren vroeg wakker en de zon ging net op toen we op de carretera reden richting Malaga met 4 geluksvogeltjes, so fare so good richting luchthaven.
Diane en de Deense dame babbelden honderd uit, zo vroeg, pffff,...
In de luchthaven aangekomen ging ook alles heel vlot en zonder problemen. We gingen door de check in balie en moesten daarna 45 minuten wachten alvorens de hondjes naar beneden mochten. Na een poosje kwam een van de mensen van Flight Care zeggen dat we mochten beginnen met inchecken.
Toen de Deense dame mij wilde helpen met Pitufo kreeg hij plots een paniek aanval, hij ging helemaal buiten zichzelf en slipte van de ketting en daar ging ie dan!
Pitufo was in paniek, liep en liep en liep rond in de luchthaven, toen kwam hij plots terug naar ons, maar was nog steeds in stress en paniek. Ik kon hem een riem aandoen en toen ging hij helemaal in shock. Hij gaf zich volledig over aan mij en kwam tot zichzelf. De arme stakkerd. Eind goed, al goed. We waren maar net op tijd.
Op het nippertje ging hij aan boord van het vliegtuig.
Weer terug naar de refugio, waar iedereen het erg druk had, lag onze Galgo die pas geopereerd was.
Met de arme stakkerd gaat het niet goed.
Dit zal heel veel tijd vragen en het is maar de vraag of hij het haalt.
De arme hond heeft te lang gelegen op straat zonder hulp en de infectie zit in het hele lichaam.
Thuis gekomen kon ik ons Janneke eerst niet vinden. Hij lag in een van de vele mandjes en was heel heel stilletjes. God.... Het is toch niet waar? Hij was erg ziek, dat stond vast. Hij had waarschijnlijk een reactie op zijn vaccin. Dus direct gebeld naar de spoedkliniek. We konden niet anders, je kan niet wachten in dit geval.
Elke minuut telt bij een ziek pup. En dus brachten we hem naar de spoedkliniek in Fuengirola.
Hij werd aan het infuus gehangen, duimen maar. Terug naar huis waar Dirk net thuis gekomen was van de nieuwe Second Hand shop in San Pedro. Dit gaat er netjes en mooi uit zien.
We zaten net aan tafel toen de dierenarts belde dat Janneke gered kon worden door een bloedtransfusie.
Of we onmiddellijk konden komen met een gezonde hond. We zijn direct in de bus gestapt en gereden met Simonneke en Napoleon naar de spoedkliniek.
Daar aangekomen vertelde de dierenarts ons dat het een grote hond moest zijn, dus wij weer terug naar huis, en dit keer Indy meegenomen.
Alsof ze het wist liet ze rustig het bloed aftappen, en kon dit voor ons Janneke doen. God laat hem leven, het is zo een schatje.
Toen ik hem even ging bezoeken ging dat kleine staartje op en neer, en wilde met me mee.
Dan breekt je hart, een klein hoopje van twee kg, misschien nog niet eens, dat zo kort in je leven is en zoveel voor je betekent, en wij voor hem.
Hij lag nu rustig te slapen met een warme lamp die zijn kleine lijfje warm hield. De bloedtransfusie begon.
Duimen maar... kleine spruit.
Het is zo intens triest als een hondje ziek is. Ze hunkeren zo naar ons, naar iemand van ons, in de refugio zie je vaak hoe zieke hondjes je nodig hebben, een knuffel of aai over hun bol, een schoteltje vlees en een klein hondenkoekske.
Iemand moet hen vertellen dat ze belangrijk zijn, dat we ze lief hebben. Als ze dat voelen, dan zijn ze vaak zoveel gelukkiger en willen weer.
Janneke, volhouden, mijn kleine lieverd, ik wil je zo graag gelukkig zien.
Zaterdag,... Wat een dag,... Morgen weer een nieuw begin.
Fabienne
We waren vroeg wakker en de zon ging net op toen we op de carretera reden richting Malaga met 4 geluksvogeltjes, so fare so good richting luchthaven.
Diane en de Deense dame babbelden honderd uit, zo vroeg, pffff,...
In de luchthaven aangekomen ging ook alles heel vlot en zonder problemen. We gingen door de check in balie en moesten daarna 45 minuten wachten alvorens de hondjes naar beneden mochten. Na een poosje kwam een van de mensen van Flight Care zeggen dat we mochten beginnen met inchecken.
Toen de Deense dame mij wilde helpen met Pitufo kreeg hij plots een paniek aanval, hij ging helemaal buiten zichzelf en slipte van de ketting en daar ging ie dan!
Pitufo was in paniek, liep en liep en liep rond in de luchthaven, toen kwam hij plots terug naar ons, maar was nog steeds in stress en paniek. Ik kon hem een riem aandoen en toen ging hij helemaal in shock. Hij gaf zich volledig over aan mij en kwam tot zichzelf. De arme stakkerd. Eind goed, al goed. We waren maar net op tijd.
Op het nippertje ging hij aan boord van het vliegtuig.
Weer terug naar de refugio, waar iedereen het erg druk had, lag onze Galgo die pas geopereerd was.
Met de arme stakkerd gaat het niet goed.
Dit zal heel veel tijd vragen en het is maar de vraag of hij het haalt.
De arme hond heeft te lang gelegen op straat zonder hulp en de infectie zit in het hele lichaam.
Thuis gekomen kon ik ons Janneke eerst niet vinden. Hij lag in een van de vele mandjes en was heel heel stilletjes. God.... Het is toch niet waar? Hij was erg ziek, dat stond vast. Hij had waarschijnlijk een reactie op zijn vaccin. Dus direct gebeld naar de spoedkliniek. We konden niet anders, je kan niet wachten in dit geval.
Elke minuut telt bij een ziek pup. En dus brachten we hem naar de spoedkliniek in Fuengirola.
Hij werd aan het infuus gehangen, duimen maar. Terug naar huis waar Dirk net thuis gekomen was van de nieuwe Second Hand shop in San Pedro. Dit gaat er netjes en mooi uit zien.
We zaten net aan tafel toen de dierenarts belde dat Janneke gered kon worden door een bloedtransfusie.
Of we onmiddellijk konden komen met een gezonde hond. We zijn direct in de bus gestapt en gereden met Simonneke en Napoleon naar de spoedkliniek.
Daar aangekomen vertelde de dierenarts ons dat het een grote hond moest zijn, dus wij weer terug naar huis, en dit keer Indy meegenomen.
Alsof ze het wist liet ze rustig het bloed aftappen, en kon dit voor ons Janneke doen. God laat hem leven, het is zo een schatje.
Toen ik hem even ging bezoeken ging dat kleine staartje op en neer, en wilde met me mee.
Dan breekt je hart, een klein hoopje van twee kg, misschien nog niet eens, dat zo kort in je leven is en zoveel voor je betekent, en wij voor hem.
Hij lag nu rustig te slapen met een warme lamp die zijn kleine lijfje warm hield. De bloedtransfusie begon.
Duimen maar... kleine spruit.
Het is zo intens triest als een hondje ziek is. Ze hunkeren zo naar ons, naar iemand van ons, in de refugio zie je vaak hoe zieke hondjes je nodig hebben, een knuffel of aai over hun bol, een schoteltje vlees en een klein hondenkoekske.
Iemand moet hen vertellen dat ze belangrijk zijn, dat we ze lief hebben. Als ze dat voelen, dan zijn ze vaak zoveel gelukkiger en willen weer.
Janneke, volhouden, mijn kleine lieverd, ik wil je zo graag gelukkig zien.
Zaterdag,... Wat een dag,... Morgen weer een nieuw begin.
Fabienne
printen >
