Sinds de geboorte van hun kleine kindje is Vica, 11 jaar, sinds pup de kleine prinses in huis, niet langer welkom. En dus moest ze naar het hondenhotel... Verbonden aan het dodingsstation in Cartama. Daar zat ons oude dametje maandenlang tot het baasje uiteindelijk besloot om haar over te dragen aan de dodencel. Tien dagen en dan weg, opgeruimd. Maar de dierenarts van het dodingsstation had een band opgebouwd met deze lieverd en belde me, of we aub iets konden doen. Ze had er moeite mee om haar in te slapen. Dat is "soms" het geluk van "sommige" hondjes. Dat is dat, ofwel de dierenarts een band krijgt met een hond, ofwel een van de mannen met de glazen ogen. Zij maken "soms" uitzonderingen, alsof het hun eigen hond is.
Of de hond van een kennis of vriend, of een hond die een reden heeft om te laten leven. En Vica was er eentje van.
Toen ik de dierenarts aan de telefoon kreeg, zijn we haar gaan halen, het was echt heel erg zielig. Het oudje keek je aan, kon het niet geloven.
Wij waren ook niet haar baasje. Waar waren ze? Ze wilde niet, werd nerveus, als een waterhond kan zijn, als hij het niet vertrouwd.
Ging op de achterbank liggen en heel de weg kreunde ze zacht, alsof ze huilde. Zulke oudjes hebben het moeilijk, heel heel moeilijk.
Vica kreeg een laatste doosje medicijnen mee.. Een oud hondje, gedumpt omdat er een kindje kwam. Vica had er zo graag deel vanuit gemaakt. Zeker weten had zij een goede vriend geworden van het kleine kindje en had zij het kindje met haar leven beschermd.
Maar het mocht niet zo zijn.
Later ga ik een boek schrijven dat zal heten, "1000 redenen om een hond te dumpen", grapje hoor, maar in elk geval, zwanger zijn, een kindje krijgen is een ernstige ziekte hier in Spanje. Dan geven de artsen de raad om alles wat dier is weg te doen, tot je goudvis toe. Heel jammer genoeg is dit de bittere waarheid en zo komen er duizenden hondjes aan hun dood terwijl je met een beetje moeite hond en kind zo nauw kan betrekken met elkaar en waar kinderen zoveel van leren en genieten, hun hondje...hun vriend,...wat een land,...wat een mensen.
Fabienne
printen >
